Historia ciechocińskich źródeł solankowych sięga bardzo odległych czasów. Jednak jako najstarsze uważa się zapiski z XIII wieku. W roku 1235 książę Konrad I Mazowiecki wystawił dokument, w którym przekazał w wieczną dzierżawę sprowadzonemu przez siebie Zakonowi Krzyżackiemu dwie warzelnie soli, za co był on (zakon) zobowiązany do świadczenia deputatów solnych dworom księcia i biskupa.
Po I rozbiorze Polski (1772 r.) Wieliczka i Bochnia, miejscowości bogate w złoża soli, znalazły się pod zaborem austriackim, w związku z tym źródła solankowe Słońska i Ciechocinka zwróciły uwagę kompetentnych urzędów nowej administracji. Przedsięwzięcie inspirował działacz gospodarczy Konstanty Leon Wolicki. Jego zabiegi znalazły zrozumienie u ówczesnego ministra skarbu Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego. W latach 1824-1832 w parafii słońskiej wybudowano dużą warzelnię soli. Dla technologicznego przygotowania surowej solanki fabrykę wyposażono w tzw. "gradiernie", czyli tężnie solankowe służące odparowaniu solanki. Ciechocinek stał się znaczącym producentem soli jadalnej. W niedługim czasie dr Michał Nowicki stwierdził lecznicze walory ciechocińskich solanek. Już w roku 1836 w nowym zajeździe zainstalowano pierwsze cztery miedziane wanny do solankowych kąpieli. Fakt ten jest początkiem działalności Ciechocinka jako uzdrowiska, wyposażonego już w Zakład Mineralnych Wód.
Nastały lata coraz większej świetności Ciechocinka jako miejscowości kuracyjnej. Uzdrowisko rozwijało się. Zaowocowało to przyznaniem mu w roku 1916 praw miejskich.
W okresie międzywojennym kurort rozrastał się i rozwijał nadal. Powstawały nowe pensjonaty dla letników, wybudowano pocztę, basen termalnosolankowy, szkołę, Ciechocinek kwitł, przyciągał urodą swych parków i skwerków. Jego popularność przekroczyła już granice kraju.
Wybuchła wojna. Ciechocinek przemianowano na Hermansbad. Zrobiono z niego jeden wielki szpital wojskowy dla Niemców. Przyszedł styczeń 1945 roku. Niemcy w popłochu opuścili uzdrowisko. Na szczęście wojna nie dokonała w miasteczku wielkiego spustoszenia. Ocalały, mimo prób ich wysadzenia przez okupantów, najważniejsze obiekty w mieście: łazienki, dworzec, kościół. Można było przystąpić do reaktywowania uzdrowiska.
Szczególnie intensywnie miasto rozwinęło się w końcu lat pięćdziesiątych, w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Powstawało wówczas wiele sanatoriów i prewentoriów branżowych. Tak, jak dawniej Ciechocinek przyciąga kuracjuszy i wczasowiczów nie tylko swymi walorami leczniczymi, lecz także malowniczym położeniem, zielenią licznych skwerów i parków, miłym i przytulnym klimatem kawiarenek, szumem fontann, powagą tężni, urokiem wielu miejsc spacerowych.
Od 1998 roku znów cieszy oczy wyremontowany wreszcie budynek Teatru Letniego, w którym odbywają się różne imprezy kulturalne miasta. Uzdrowisko oferuje gościom i stałym mieszkańcom wiele atrakcji. Tu dba się o to, aby każdy mógł znaleźć dla siebie coś ciekawego tak w okresie gorącego lata, jak i w czasie długich jesiennych i zimowych wieczorów. Na szczególną uwagę zasługują ciechocińskie przeglądy i festiwale: Festiwal Piosenki Strażackiej, Przegląd Strażackich Orkiestr Dętych, Dni Ciechocinka, Festiwal Folkloru Kujaw i Ziemi Dobrzyńskiej, Festiwal Kultury i Piosenki Romów, Festiwal Piosenki Dzieci i Młodzieży Specjalnej Troski, Festiwal Opery i Operetki, Bieg Solny, "Prezentacje", Spotkania Teatralne, żeby wymienić te najważniejsze.
Do Ciechocinka zapraszamy wszystkich. Szczególnie jednak ukojenie znajdą tu ci, którzy cierpią na schorzenia narządu ruchu i reumatyczne, układu oddechowego, układu krążenia i układu nerwowego. Korzystając z kąpieli solankowych i kwasowęglowych, zabiegów borowinowych, masaży klasycznych i podwodnych, inhalacji, ćwiczeń leczniczych w salach gimnastycznych, basenach solankowych, a także ze spacerów wokół tężni czy przy "Grzybie" odbywając wycieczki w najbliższe okolice rekonwalescenci odzyskują siły i zdrowie.